Siivet (vleugels)

Siivet is een moderne Folklore show met Finse dans en muziek van de Tsuumi dance company. De show wordt opgevoerd in het Savoy Theatre. Het thema van de show draait rond de speciale gelegenheden in het leven van de Finnen. Er worden drie gelegenheden belicht, midzomernacht, de trouwdag en een begrafenis. Tijdens de twee uur durende show worden traditionele volksdansen en volksmuziek gesmeed tot een modern portret van de hedendaagse Fin. De dansen worden niet op authentieke wijze uitgevoerd, maar zijn opnieuw geïnterpreteerd. De dans en muziek worden ondersteund door videobeelden die de verschillende gelegenheden inleiden.

Een leuke show om naar te kijken. Hoewel de traditie zichtbaar is, doet de voorstelling modern aan. Dit komt mede door het gebruik van de videoprojecties en de interpretatie van de dansen.

De eerste voorstelling waar ik heenga is de "feel good musical " Hairspray, in het Helsinki City Theatre. De musical speelt in het Baltimore van 1962. Rassendiscriminatie is aan de orde van de dag. Tracey Turnblad is een "big girl, with big hair and an even bigger heart ". Haar grootste passie is dansen en ze is verliefd op de danser, Link Larkin, van de TV dansshow, The Corny Collins Show. Tracey wint een optreden in de show en wordt direct een beroemdheid. Zal het haar lukken om niet alleen het hart van Link te veroveren maar ook tegelijkertijd de wereld te verbeteren en de show te integreren.

De musical heeft in 2003 acht tony awards gewonnen. Ondanks het serieuze onderwerp, discriminatie in het algemeen en rassendiscriminatie in het bijzonder, is het een luchtige, vrolijke, humorvolle en romantische musical. De muziek en de dansscènes zijn swingend. De kleding en de decors geven je het gevoel in de jaren zestig te zijn beland. Het kan niet anders dan dat je na afloop van de voorstelling zingend en dansend het theater verlaat.

De musical wordt geheel in het Fins opgevoerd en daar is voor mij echt geen touw aan vast te knopen. Behalve de namen Baltimore, Tracey, Link, Polly en Seaweed versta ik geen woord. Omdat ik de musical al eerder heb gezien en de muziek redelijk goed ken, kan ik deze Finse uitvoering aardig volgen en door de lekkere muziek en de swingende dansscènes heb ik zeker een geslaagd avond.

In Undertow is het strand de smeltkroes van culteren en levensstijlen, een plaats waar privé en openbaar elkaar ontmoeten. Twee strandwachten zitten zoals iedere dag op hun plaats op een typisch Australisch strand. Gedurende de dag wordt het strand bezocht door een aantal gasten  zoals een pas getrouwd stel, een stel Duitse toeristen, een milieuactivist in een koalapak en een jonge vrouw. Ieder met zijn eigen plekje op het strand, afgebakend met een onzichtbare, maar voor iedereen herkenbare grens. Met het opkomen van de vloed worden de mensen dichter naar elkaar toegedreven op het overgebleven strand waardoor de onzichtbare grenzen worden overschreden. Door de inbreuk in de privacy laten de mensen de houding die ze willen uitstralen vallen en worden hun angsten, onzekerheden en wensen zichtbaar.

In Undertow worden opera, dans, theater en video gecombineerd, wat het tot een bijzonder geheel maakt om naar te kijken. Het vette Australische accent van de strandwachten is soms moeilijk te volgen, maar is een onmisbaar onderdeel van het geheel.