Wandeltocht

We beginnen de vakantie met een driedaagse wandeltocht door het natuurgebied Iso-Syöte.

Eerste dag

Na aankomst op het vliegveld van Oulu worden we opgehaald door de gids, Markku, en gaan we met de bus naar de Finn-Jann Huskyfarm in Jurmu. Na het avondeten wordt een deel van de groep naar een andere locatie gebracht voor de nacht. Na een goede nachtrust gaan we de volgende ochtend op pad voor het eerste deel van de reis, een wandeltocht van drie dagen. We worden met de bus naar het beginpunt gebracht aan de rand van een van de vier gebieden van het Iso-syöte provinciale park,  Maaselkä. We volgen deze eerste dag voor het grootste deel het Iso-syöte-Taivalvaara reitti. De natuur waar we doorheen lopen is geweldig mooi. We beginnen met een beklimming van de heuvel Olkimaa. Langs deze heuvel loopt een prachtig ravijn dat door het terugtrekkende ijs, na de laatste ijstijd is ontstaan, Portinkuru.

Een van de weinige dieren die we op de eerste wandeldag zien is een korhoen (the not so famous grouse) die in paniek vlucht als onze groep eraan komt. Ook zien we veel mierenhopen. Sommige verlaten en al deels of geheel begroeid met mossen en plantjes, sommige bruisend van activiteit. 

Na een paar uur wandelen stoppen we voor de lunch. We krijgen uitleg over het maken van een kampvuur uit en hoe je een pan of ketel boven het vuur kan hangen met slechts één lange stok. Ondertussen wordt de soep gemaakt en worden de worstjes geroosterd. We nemen de tijd voor de lunch en laten het ons allemaal lekker smaken. De lunch wordt afgesloten met koffie en thee, met koekjes

Na de lunch lopen we verder en wordt het terrein heuvelachtiger. We komen bij een plek in het bos waar stenen liggen die zijn achtergebleven na de laatste ijstijd. Met het oprukkende ijs zijn de stenen meegetrokken en met het terugtrekken van het ijs zijn de stenen achtergebleven.

We lopen over de pirinvaara naar het kala-allas meer. Dit meer is nog niet onze eindbestemming van de eerste dag dus we lopen verder naar het meer Keski-pirinjarvi. We moeten nog helemaal langs het meer naar de andere kant lopen waar we ons eerste kamp zullen opslaan. De kampplaats bestaat uit een Kota (lapse blokhut) met een vuurplaats in het midden. Voor de Kota is ook een vuurplaats aanwezig met daaromheen bankjes. Tegen de tijd dat wij aankomen bij de kampplaats zijn de snelste leden van onze expeditie al in het water gedoken.

Na het opzetten van de tent neem ik ook een heerlijke duik in het frisse water en daarna lekker opdrogen op de houten vlonder die boven het water ligt. Nadat de saunatent is opgezet en goed voorverwarmd kunnen we in de "middle of nowhere " heerlijk ontspannen in de sauna. Als we goed doorgewarmd zijn en lekker zweten koelen we af met een duik in het meer. De volgende drie personen duiken daarna de saunatent in. Na zo'n wandeling is het heerlijk om in de sauna te ontspannen. 

Tweede dag

De volgende ochtend worden we rond half negen wakker. Als we bij de kota komen heeft Markku het ontbijt al bijna klaar staan. Naast brood met beleg als kaas en worst is er ook havermoutpap met twee soorten jam voor de zoetigheid.

Na het ontbijt pakken we onze tassen weer in, breken de tentjes af en maken ons klaar voor de wandeling. In de ochtend blijven we het pad van de Iso-syöte-Taivalvaara reitti volgen. We passeren waterstroompjes en lopen naast de bossen en heuvels door prachtige moerasgebieden met o.a. veenmos, heide en veenpluis. Op de echt drassige stukken zijn loopplanken neergelegd.  Voor de lunch maken we voor het eerst kennis met de Iijoki, de rivier die we na de wandeltocht per kano zullen afzakken. Omdat de wandeling aan de andere kant van de Iijoki voortgezet zal worden, worden met een bootje, twee voor twee, naar de overkant gebracht. Aan de overkant is het nog een klein stukje lopen naar de lunchplek. Omdat Markku er nog niet is beginnen wij alvast met het maken van het kampvuur. De soep wordt deze middag verrijkt met paddestoelen uit de omgeving. We hebben een lekker relaxte lunch en kunnen nog even genieten van de zon voor we weer verder lopen. We verlaten het gemarkeerde pad en vertrouwen volledig op het richtingsgevoel van Markku. We lopen evenwijdig aan de Iijoki naar onze tweede kampplaats. We kamperen aan de Iijoki. Op een open plek in het bos zetten we de tenten op. Maria en Dieder dachten een plekje te hebben gevonden waar bijna geen mieren zaten. Na een tijdje bleek het blauwe tentje echter zeer aantrekkelijk voor vliegende mieren. Voor een goede nachtrust toch maar even een tentje op een andere plek opgezet.

Omdat het water op deze plek van de Iijoki erg ondiep is, en omdat we Nederlanders zijn, beginnen we enthousiast met het bouwen van een dam zodat we na de sauna goed kunnen afkoelen in de rivier. De dam die we creëren is een mooi staaltje van Nederlandse waterbouwkundige werken. Door de dam te verstevigen met stenen die we van de bodem verwijderen wordt ons doel bereikt. Na de sauna duiken we lekker de Iijoki in. Ik maak van de gelegenheid gebruik om lekker mijn haar te wassen. Na het eten wordt de hele avond geprobeerd om zonder aanstekers en vuursteentjes vuur te maken. Het idee is om met een stok met een punt over een houten plankje te schuren zodat vonkjes ontstaan. Op het plankje licht een fijn, droog spul (gedroogd mos) dat door een overspringend vonkje moet gaan gloeien. Door vervolgens dit gloeiende mos met (voorzichtig) blazen aan te wakkeren moet en vlam ontstaan. Met deze vlam kan dan een kampvuur worden gemaakt. Dit is dus de theorie, in de praktijk blijkt het onmogelijk om een vonk te maken en ook het aanwakkeren van een gloeiend hoopje mos blijkt moeilijker dan verwacht. Vuur hebben we dus niet gemaakt, maar we zijn er een hele avond zoet mee. 

Derde dag

De laatste wandeldag vandaag. We lopen na het ontbijt nog een stukje langs de Iijoki voor we afbuigen. We lopen voornamelijk door land dat eigendom is van particulieren. We komen langs een stuk land waar bomen zijn gekapt en waar de nieuwe aanplant is geplaatst. Ook in de eigen bossen mag niet in het wilde weg worden gekapt. De overheid heeft hiervoor regels die de bossen en de bijbehorende natuur beschermen. Vandaag zien we veel rendieren. Alle rendieren zijn eigendom van iemand. Ze dragen vaak gekleurde halsbanden die aangeven tot welke eigenaar ze behoren. Er zijn in heel Finland zo'n zesduizend eigaren die zijn verenigd in 56 coöperaties.

We komen langs een hek dat niet bedoeld is als afscheiding tussen twee gebieden, maar dat bedoeld is om rendieren te verzamelen. In de herfst worden de rendieren met behulp van honden naar de hekken gedreven en langs de hekken voortgedreven. Het hek vormt aan het eind een soort lus die als de rendieren daarin verzameld zijn gesloten kan worden. Hier kunnen de rendieren worden gesorteerd op eigenaar.

Voor we het einde van onze wandeltocht bereiken zien we nog een adelaarsnest, helaas onbewoond. Adelaars hebben verschillende nesten en kiezen ieder jaar welke nest ze gaan gebruiken.

Bij het eindpunt van de wandeling worden we opgehaald met de auto en naar de Finn-Jann Huskyfarm gebracht. Hier lunchen we voordat we op een meertje in de buurt onze kano-instructie krijgen.

Op het meer worden de kanoduo's gevormd (Kees wordt mijn partner in crime) en maken we kennis met de kanotechniek. Na een paar uur kano-plezier maken we nog even gebruik van de sauna die in de hut bij het meer aanwezig is en daarna weer terug naar de huskyfarm om te eten.